een boek dus, een heus boek moet er uit mijn handen gaan komen. dat heb ik mezelf opgelegd althans, en dat loop ik vol trots aan iedereen te verkondigen.
mooi mechanisme overigens, merk ik. opeens ben ik weer iemand, herwin ik een stukje identiteit. een huisvrouw blijft toch gewoon een huisvrouw, hoe boeiend kan zo’n leven zijn? het lijkt wel of mijn omgeving opgelucht is dat ik weer eens iets ‘zinnigs’ met mijn leven ga doen. ik heb nog nauwelijks een letter op papier en ik krijg al uit de derde lijn te horen dat ze mijn boek zeker gaan kopen.
dus ik moet echt. beloofd is beloofd. de lat ligt hoog en hoe meer boeken ik lees van idioten die mij voorgingen hoe ernstiger ik ga twijfelen aan mijn kunnen. wat een prachtige metaforen, indrukwekkende plots en mooie woorden zijn er al geschreven. wie ben ik om dit te evenaren, of zelfs in de buurt te komen? en hoe begin je?
om mijn daden kracht bij te zetten ben ik begonnen met een online schrijfcursus. een abonnement op een schrijversblad heb ik van manlief kado gekregen. en de lijst van 100 valkuilen voor beginnende schrijvers begint min of meer mijn bijbel te worden. en dan natuurlijk het onmisbare notitieboekje, dat ik als een doorgewinterde schrijver trouw bij me draag.
dat is allemaal leuk, handig en aardig, een verhaal begint toch met de eerste letter. maar hoe begin je zonder plot? dat komt vanzelf, lees ik, gaandeweg het schrijven vormt zich dat kennelijk. mooi! een zorg minder. maar toch knap lastig om plotloos van start te gaan met een willekeurig stukje tekst. toch maar begonnen. en het is waar wat ze zeggen. langzaam ontvouwt zich iets wat op een verhaal lijkt in mijn hoofd.
enthousiast vertel ik het manlief die duidelijk minder enthousiast reageert: ‘beetje een wijvenverhaal.’ slik. mijn eerste afwijzing is al binnen. maar een week vol inspiratie later, begint ook hij fanatiek mee te denken over mijn verhaallijn, die steeds meer body krijgt. de hoofdpersonen gaan zelfs al een beetje leven.
‘zou jij zo’n boek lezen?’ vraag ik hem. ‘misschien.’ antwoordt hij diplomatiek. ‘misschien.’ denk ik opgelucht. dat klinkt al stukken beter dan een wijvenverhaal.
nog een lange weg te gaan… maar elke schrijver in de dop is ooit met een lege bladzijde begonnen.

Spread the word