vorig jaar januari ben ik begonnen. en als ik foto’s terug zie moet ik zeggen, dat ik bijzonder blij ben met de behaalde resultaten tot nu toe. het was niet altijd even gemakkelijk en ik moet bekennen dat ik hier en daar wel wat gespijbeld heb. maar grosso modo heb ik mijn missie vrij serieus genomen. de twintig jaar frustratie die er aan vooraf ging motiveerde me voldoende om door te gaan.
en zoiets doe je natuurlijk puur voor jezelf, om je eigenwaarde een tikkie op te krikken. hoewel ik er zelf eigenlijk het minst naar hoef te kijken. welbeschouwd kun je stellen dat indirect vooral mijn omgeving profiteert van de resultaten van mijn lijdensweg er naar toe. wat dan zo ongelooflijk grappig is, is dat niemand, maar dan ook werkelijk niemand, zelfs niet de mensen die op de hoogte van zijn van mijn verrichtingen, iets opvalt, laat staan iets opmerkt, hierover.
ofwel, ik heb me ten onrechte twintig jaar gefrustreerd, ofwel iedereen is zo bezig met eigen uiterlijkheden dat ze blind zijn geworden voor de schoonheid van de ander. dat laatste reken ik vooral mezelf aan. vriendinnen met nieuwe laarsjes, een hipper kapsel, een maatje minder, een andere auto, nieuwe armbandjes, andere make-up, een nieuwe vriend? pas als me er op gewezen wordt, gaan mij dingen dagen en prevel ik schuldbewust iets in de trant van ‘enig, jou staat ook alles’, en ‘ik wist dat ik iets zag aan je’ of ‘heette die vorige ook niet jeroen dan’.
ben ik te vol van mezelf of gewoon wars van uiterlijk vertoon? de waarheid zal ergens in het midden liggen. ik ben in elk geval vol van mijn prachtige rij rechte tanden en bijna beugelbekkie af!

Spread the word