maanden voorbereiding gingen er aan vooraf. drie keer per week rennen, een keer per week op de hometrainer en dat zwemmen, ach je kunt niet overal in uitblinken. kwestie van blijven drijven en hakken plakken.
bas nam het allemaal een tikkie serieuzer. heeft zijn aandacht over alledrie de sporten verdeeld, las triathlonboeken, kocht voor elk onderdeel een outfit, en maakte zijn renfiets zomerklaar. moet jij ook geen wielrenfiets eigenlijk vroeg hij nog. maar ik vond dat ik op mijn modelletje boulevardcruiser ook altijd best hard ging. dus die volstond. geef hem dan op zijn minst een beurt, zodat je niet voor verrassingen komt te staan, zei hij nog. maar ik vond dat niet nodig.
de avond ervoor nog een testrondje gereden, en geen idee hoe die bobbel in mijn wiel is gekomen, maar het fietste op zijn zachtst gezegd niet comfortabel. dan me maar inbeelden dat ik op een mountainbike door de bossen aan het raggen ben, dat hobbelt net zo hard. voor de zekerheid nog maar provisorisch een blikje simson op mijn stang vastgetaped.
mijn wetsuit, speciaal voor het zwemmen gekocht, bleek bij aankomst niet toegestaan vanwege de hoge temperatuur van het water. slik, hier had ik niet op gerekend. want daaronder had ik gewoon een niemendalletje van een bikini aan, leuk op een zonovergoten strand. maar tussen al die strakke triathlonpakken, en die honderden mensen publiek voelde ik me letterlijk in mijn blootje staan. terwijl iedereen al klaar voor de start stond, heb ik me snel in mijn loopoutfit gehesen en ben ik er zo maar achteraan gedoken. dat ‘achteraan’ vormde een rode draad de drieenhalf uur erna. als eennalaatste kwam ik na een een lange kilometer zwemmen hijgend het water uit, terwijl een jolige commentator door de microfoon schalde dat ook dit sporten was en dat ik de verloren tijd wel zou inhalen bij het fietsen. gelukkig stond mijn fiets buiten zijn gezichtsveld.
daar ging ik hobbeldebobbel door de straten van nuenen. het standaard was half losgeschoten en kletste bij elke trap tegen mijn pedalen aan. dit geluid samen met het rammelende blikje simson op mijn stang, maakte mij de malloot van het dorp. ‘kijk eens, wat een idiote fiets’ hoorde ik ze zeggen. en ‘ach wat schattig, dat blikje simson’ hoorde ik ze lachen. ondertussen concentreerde ik me bloedserieus op de onmenselijke 43 kilometers die nog voor mij lagen. met duizelingwekkende snelheden werd ik links en rechts ingehaald. alsof ik stilstond.
na tweeenhalf uur aaneengesloten zwemmen en fietsen had ik enkel nog een tien kilometer rennend te gaan. het enige onderdeel waarop ik me gedegen had voorbereid. het enige onderdeel waarbij ik anderen inhaalde. het enige onderdeel waarbij ik aangemoedigd werd door familie langs de kant. het enige onderdeel waarbij ik met een grote bocht om een fucking kleine mat ben gelopen die mijn tijd zou registreren en mijn medaille zou waarborgen.
lachend bereikte ik een uur later de finish. na drieenehalf uur sporten was de euforie groot. bas die al een klein half uur op mijn komst stond te wachten stond zichtbaar na te glunderen van zijn belevenis van de afgelopen uren. we hebben het uitbundig gevierd, en alle smsjes en emails met felicitaties voor onze topprestatie omarmd.
de uitslagen de dag erna op internet maakten snel korte metten met mijn overwinningsroes. gediskwalificeerd stond er achter mijn naam. alsof het nooit gebeurd was…

Spread the word