het begon een paar weken geleden. heel onschuldig. een ringetje, een bijzonder expemplaar wel. vergelijkbaar met de vorige, maar dan toch net even anders. het was mij niet eens direct opgevallen dat ie ietsje groter was. mijn moeder wel, die zag het meteen.
‘nieuwe ring lieverd?’ vroeg ze bij binnenkomst.
ik keek er nog eens kritisch naar, en ging toch twijfelen. deze was inderdaad beduidend groter. en die steentjes waren net anders ingelegd. het leken er ook wel wat meer. bovendien, die vorige was toch kapot gegaan? maar waar kwam deze dan vandaan?
‘van wie heb je die gekregen?’ ging mijn moeder door.
het bloed steeg op naar de blosjes op haar peuterwangen.
‘die mocht ik even lenen, van juffrouw ine.’ biechtte ze schuldbewust op.
‘hmm, lenen? zullen we hem morgen dan ook weer teruggeven?’
zichtbaar opgelucht dat ze er hiermee vanaf kwam, stemde ze in. incidentje, kan gebeuren. peutertje van drie, verleidt door al dat roze blingbling op school, dat zo voor het grijpen ligt. dan moet je sterk in je pedrootjes staan, wil je daarvanaf kunnen blijven.
maar de weken erna trof ik respectievelijk een speelgoedboterham (oeps, was ik vergeten terug te leggen), een balletje (die mocht ik lenen voor dukie), weer dat ontzettend mooie roze ringetje, en een onduidelijk onderdeel van een spelletje in haar broek- en jurkzakjes aan. die we de keer erop steeds weer braaf aan de juf terug zijn gaan brengen.
we deden er tot vandaag nog wat lacherig over. maar na de buit van deze ochtend (een pizzapunt van plastic) begin ik me toch ernstig zorgen te maken of we hier te maken hebben met een klein kleptomarijtje…

Spread the word