natuurlijk zou ik nu uitbundig verslag kunnen doen van hoe fantastisch we het hebben gehad de afgelopen vier weken. maar dit doe ik niet. niet omdat het niet fantastisch was, in tegendeel. we hebben zalig niets gedaan in kroatië, onze batterijen opgeladen in oostenrijk en ons te goed gedaan aan gelati en pizza in italië. punt.
liever doe ik uitbundig verslag van de periode tussen thuiskomst en dagelijkse routine. eigenlijk is het woord periode te veelomvattend. het is een kwestie van uren, hooguit een etmaal en bij hoge uitzondering wordt hij uitgesmeerd over een dag of twee. er is geen ontkomen aan, maar voor je het weet laat je hem door je vingers wegglippen en is het alweer voorbij. dan kun je hem niet meer terug grijpen, hij is als het ware onomkeerbaar. het is een leemte, een niemandsland, een tussenstation. en ik zit er nu midden in, maar merk dat ik al aan het staartje zit. daarom leg ik dit gevoel maar eens vast, zodat ik me er wellicht later nog eens in kan omwentelen.
hij start bij het openen van de voordeur. een muffe geur verwelkomt ons. de geur van een onbewoond huis. en dan kun je er niet meer aan ontsnappen. de meubels die geduldig hebben staan wachten op onze terugkomst lijken even niet de onze. glimlachend loop ik door ons huis, en laat me verrassen door kleine details die ik vergeten was. die grappige tekening van marij, dat ingelijste verjaardagskado, dat lekkere nieuwe geurtje. en dan de belofte van de heerlijke stapel post die ik straks mag doorkijken. het fris opgemaakte bed waarin ik me later mag neervleien. de douche en wc op luttele meters er vandaan. de vaatwasser, de open haard, de loungebank, de wasmachine, het bad, de computer, de diepvries, de oven. de rijkdom overvalt me na vier weken in een tent. en hier leef ik het hele jaar? ongelooflijk. aan het einde van de week zijn het weer vanzelfsprekendheden, weet ik nu al.
maar er is meer wat deze korte tijd zo bijzonder maakt. het lijkt alsof een tomeloze energie zich van mij meester maakt. alle nieuwe plannen en ideeën waar ik tijdens de vakantie op heb zitten broeden, vechten zich werkelijk een weg naar buiten om als eerste te mogen worden uitgevoerd. ik weet niet waar te starten. de stapel post, het bed, de loungebank, een ovenschotel, een wasje, een warm bad, of liever meteen een schetsje maken voor mijn nieuwe website of toch eerst dat idee voor een verhaal uitschrijven? goede voornemens zouden niet tijdens de jaarwisseling gedaan moeten worden. de loomte van de zomervakantie is bij uitstek het moment om terug te kijken, opnieuw koers te bepalen of alleen wat bij te sturen, om daarna het gas vol in te trappen.
tenslotte vond ik het heerlijk om de afgelopen tijd volledig intern gefocussed te zijn, alleen ons vijfjes. maar zodra ik weer voet op hollandse bodem heb gezet moet ik mezelf bedwingen om niet alle mensen die me lief zijn direct met een bezoekje te verrassen. niet om jullie te bestoken met vakantieverhalen, maar gewoon omdat ik me realiseer hoezeer jullie onderdeel zijn van mijn leven. en om mijn belangrijkste voornemen direct in de praktijk te brengen, echt onbevooroordeeld luisteren naar wat jullie beweegt. maar ik heb me deze keer bewust ingehouden.
nog even geen vrienden. nog even wij alleen. nog even genieten van deze plezierige roes. morgen is hij weg en ben ik er weer.