het is begonnen. het GROTE loslaten.
tot voor kort kwam er zo nu en dan wel eens een extra kleutertje na schooltijd verlegen mee om de laatste uurtjes van de middag gezellig bij ons de boel op stelten te zetten. los van de ongekende chaos, best een prima concept.
ik heb wel eens voorzichtig geopperd of sofietje dat ook niet eens bij die andere kleutertjes thuis wilde doen. ‘daar ben ik echt nog veel te klein voor, veel te eng,’ antwoordde zij steevast. of  ‘alleen als jij ook meegaat mama!’ en stiekem koesterde ik deze heerlijke afhankelijke momenten.
maar een paar weken geleden stelde een meedenkende moeder voor, om mij en mijn kleutertjes samen uit te nodigen. het plan was om na een bakkie koffie het huis ongemerkt te verlaten, mijn kleutertjes (marij mocht ook) achterlatend… zo geschiedde. schuldbewust als de moeder van hans en grietje, liet ik mijn kindjes achter en sloop ik stiekem naar huis. de verworven vrijheid stond in de schaduw van de leegte die ik ervoor terugkreeg.
toen ik mijn meisjes al ver voor het afgesproken tijdstip weer kwam ophalen en vroeg hoe het was geweest antwoordde sofietje dapper: ‘niks engs aan, morgen ga ik naar daantje.’
‘kanjer!’ zei ik.
‘auw,’ dacht ik.
sindsdien is ze los. bij voorkeur bij andere kleutertjes. er moet duidelijk een half jaar ingehaald worden. ik houd er een tweede agenda op na om al haar “afspreekjes” logistiek in goede banen te leiden.
en vandaag werd er een nieuwe stap aan toegevoegd: ik ben niet meer gewenst op het schoolplein. als ze een afspreekje heeft, dan kan ze net zo goed meteen mee met de bijbehorende moeder. ik hoef haar echt niet meer weg te brengen.
‘vind je dat niet een beetje eng dan?’ probeerde ik nog.
‘maham, als je iets wil leren, dan moet je het gewoon proberen!’
tja, daarmee had ze een goed punt dat, onbedoeld, meer voor mij dan voor mijn lieve, kleine, dappere kleutertje op gaat.

Spread the word