Ik heb een kadootje gekregen. Tien vrije dagen! Vrij op te nemen en belangrijker nog vrij te besteden!
‘Wat ga je ermee doen?’ vroeg de gulle gever.
In gedachten zie ik mezelf stoer alleen in de trein naar Zuid-Europa reizen. Enkel een notitieboekje, wat boeken en mezelf als bagage. Gewoon maar gaan naar waar de trein me brengt. Een vergeten dorpje aan de kust van Noord-Spanje. Om daar verscholen achter mijn opschrijfboekje op een terras mezelf weer te resetten. ’s Avonds alleen in een verlaten restaurantje de plaatselijke verse vis bestellen. Hopend dat ik de taal vanzelf weer meester wordt zodra de noodzaak er is. Weer voor eventjes tien jaar terug in de tijd waarin vrijheid en onafhankelijkheid de scepter zwaaiden. Even geen rekenschap afleggen, geen compromissen sluiten, geen ruis, maar doen wat gedaan moet worden, omdat ik dat zo bedacht heb.
‘Neem gezellig een vriendin mee dan!’ oppert de gulle gever nog.
Nee, denk ik. Geen vriendin, even niemand, thuis gaan we wel weer gezellig doen.
Wordt vervolgd…