Juryrapport Hebban Debuutprijs

“Ik zag Menno is een uitstekend geschreven en prettig leesbare roman, waarin Sandra Bernart een sprankelend verhaal vertelt met een man van vlees en bloed in de hoofdrol. Ik  zag Menno zet aan het denken over hoe we herinneringen en onze kijk op de realiteit  vervormen. Tragiek met een glimlach.”

Menno, de broer van Vincent, is al jaren dood, omgekomen bij een surfongeluk. Maar dan denkt Vincent zijn broer te herkennen op een sfeerfoto in een reisbrochure en hij reist halsoverkop af naar Spanje – zijn ouders en verloofde achterlatend -, alwaar hij zijn broer probeert te vinden.

Een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal, maar schijn bedriegt, want Bernart weet door haar vlotte vertelling en dito schrijfstijl een sprankelend verhaal te brengen waarin een rol is weggelegd voor de zoektocht naar je werkelijke identiteit. Ik zag Menno is een uitstekend geschreven roman, die een soepel verhaal vertelt.

Ogenschijnlijk normale voorvallen in het leven van hoofdpersoon Vincent worden door de auteur op bijna magisch realistische wijze gebracht. Ook hier blijkt dat show, don’t tell een belangrijke stijlregel is om een literaire roman succesvol te maken. De werkelijke kracht van
deze roman is dat Bernart de lezer confronteert met de keuzes waar ze haar
hoofdpersonage voor zet. Wat zou jij doen?

Bernart schrijft zonder veel opsmuk, met zelfvertrouwen en met gebruik van enkele schitterende metaforen over verlies, leven, liefde, dood en de onvoorspelbaarheid van alles, in het bijzonder dat van geluk.
Dit is tragiek met een glimlach. Als een echte kwajongen kruipt Bernart in de huid van Vincent. De auteur schrijft alsof het een lieve lust is; haar verhaal is pakkend en spitsvondig tegelijk. Ze weet haar hoofdpersonage in te kleuren als een man die zijn echte identiteit gaat ontdekken, een mens van vlees en bloed.

Bernart beschrijft zeer overtuigend de oneerlijke strijd van haar hoofdpersonage en plaatst dat in een heerlijke couleur locale in een Spaans
badplaatsje. Met Ik zag Menno schreef Bernart een prettig leesbaar boek dat bovendien een mooi beeld geeft hoe je fantasie met je op de loop kan gaan. Bernart schrijft in prettig leesbare stijl, met korte zinnen. Het stottert, hinkelt en struikelt nergens. Het verhaal laat zich makkelijk lezen en is consistent. Dit alles combineert de schrijfster met een goede dosis humor.

Noemenswaardig is ook de grauwe vormgeving van het boek. Die doet totaal niet vermoeden dat Vincents beleving ongerijmd kleurrijk is en de extravagante bohémiensfeer overrompelend. Ik zag Menno zet aan het denken over hoe we herinneringen en onze kijk op de realiteit vervormen. De roman heeft bovendien een mooi slot, dat wellicht nog ruimte laat voor een vervolg.

 

Bron: https://www.hebban.nl/artikelen/juryrapport-hebban-debuutprijs-2016