ik probeer het echt. en vooral na feestjes en partijtjes neem ik het me serieus voor. dan zie ik ze weer. de een nog hipper dan de ander. haren in een gedurfde, maar onweerstaanbare coupe. laarzen volgens de laatste trend. kleding rechtstreeks uit de etalage. verantwoorde kettinkjes en armbanden. quasi nonchalante klokjes om de polsen. tassen die ‘toevallig’ in het plaatje passen. jassen die niet al een tweede winter mee gaan. en natuurlijk make-up subtiel genoeg om niet ordinair te worden, maar die juist het mooiste benadrukt en de rest verdoezeld. ik moet toegeven dat het me niet geheel onverschillig laat.
maar mijn dappere pogingen om in de buurt te komen van deze voor mij hemelshoge lat stranden keer op keer. zo ook afgelopen weekend.
we hadden een ‘compelling event’ (lees: feestje), wat bij ons de enige reden is om ons weer eens in het nieuw te steken. ik had me voorgenomen om er deze keer echt eens open in te gaan. niet weer linea recta naar de spijkerbroeken, maar ook eens gedurfd hip. manlief was er gelukkig bij om mijn overmoedigheid in goede banen te leiden. en hij is er getuige van dat het niet aan mijn lef heeft gelegen. want ik heb het allemaal geprobeerd. van supersjiek tot lekker ordi. maar wat ik ook aantrok, het was vooral clownesk.
soms moet je dingen gewoon nemen zoals ze zijn. want toen ik uit pure wanhoop toch maar weer greep naar het oude vertrouwde, klopte het weer. en heimelijk teleurgesteld maar stiekem intens tevreden ging ik met twee spiksplinternieuwe capuchontruien naar huis!