we waren er helemaal vol van. na 2 jaar stofhappen, mocht hij weer van stal. de hele wereld lag aan onze voeten. we gingen weer op avontuur. niemand die ons tegenhield.
de voorbereiding duurde vele malen langer dan de geplande reis. en als de hele wereld aan je voeten ligt, ligt luyksgestel voor de hand. maar onder het motto: reizen doe je in je hoofd, waanden we ons in zuid-frankrijk.
na een kritische ronde, een strategische plaats uitgekozen, rekening houdend met de beperkingen en interesses van alle reisgenoten. (toiletten op loopafstand, glijbaan en zandbak in het zicht, schaduwrijk, en ver genoeg van andere avonturiers om geen overlast te veroorzaken).
overdag op ontdekkingstocht gegaan. de locals (de avonturiers die hier al een dag eerder waren) bekijken ons meewarig. we voelen ons als een maagd bij een ontknapingsservice, onwetend wat ons nog te wachten staat, maar de verwachtingen zijn hooggespannen.
te hoog, bleek al snel. teleurgesteld lopen we in onze badpakjes en onze vleugeltjes nog om, de te lange weg terug naar onze plek. het zwembad was nog dicht deze week. dat verklaart meteen de meewarige blikken.
gelukkig zijn er de glijbaan, de zandbak, de meegenomen fietsjes en als klap op de vuurpijl: de bijna-naar-bed-show nog. Kortom: meisjes blij, papa en mama blij.
na een dagje gezonde buitenlucht is ons beloofd dat kindertjes als roosjes slapen. om 22.30 leken ze dit eindelijk te gaan doen, zodat wij nog een volledige avond  voor ons hadden. de stapel boeken lonkte, wij waren uitgeput. voor de vorm onder de sterrenhemel nog een fles wijn soldaat gemaakt en nog uitgeputter heel stilletjes gaan slapen.
dat dachten we. jammer dat je pas dan tot de ontdekking komt dat je jongste ofwel claustrobofisch is, ofwel erg gehecht is aan een vertrouwde omgeving. met als gevolg dat zij ons, maar waarschijnlijk ook de rest van de avonturiers om ons heen, moord en brand schreeuwend, de hele nacht heeft belet een oog dicht te doen.
dit was geen incident, de tweede nacht dacht zij er net zo over. vermoeider dan we gingen kwamen we na drie dagen weer thuis. de plannen om dit voorjaar elk weekend lekker spontaan op avontuur te gaan hebben we maar even geparkeerd. we leven gewoon door onder het motto: reizen doe je in je hoofd.