met een knoop in mijn buik probeerde ik zoveel mogelijk vrijheid op te snuiven, nadat we onze meisjes op hun logeeradres achtergelaten hadden. nog niet 100% vrij, want onze benjamin was thuisgebleven. en janne genoot zichtbaar intens van de 200% aandacht.
de stilte was onwerkelijk. de rust in huis maakte me eerder onrustig dan kalm. het voelde alsof ik mijn meest kostbare, meest dierbare speeltjes had uitgeleend. in de hoop ze weer zonder schrammen terug te krijgen. er zit immers geen garantie op, bovendien zijn ze niet in te ruilen bij schade veroorzaakt door onzorgvuldig gebruik.
maar iets wat je niet bezit kun je niet uitlenen en paradoxaal genoeg zijn onze kinderen niet ons bezit. we hebben alleen de verantwoordelijkheid ze te begeleiden tot zelfstandige, zelfredzame, verstandige individuen. en we mogen 300% meegenieten van de kronkelige weg daar naar toe.
natuurlijk had ik 400% vertrouwen in de tijdelijke verzorgers. en de wetenschap dat de meisjes de tijd van hun leven hadden maakte dat het goed was.

Spread the word